84-voudig international Joris Mathijsen: "Die verloren WK-finale blijft altijd pijn doen"

In dit artikel:

Oud-international Joris Mathijsen combineert deze zomer een nieuwe werkuitdaging met herinneringen aan twee wereldkampioenschappen. Per 1 juni trad hij aan als technisch directeur van Fortuna Sittard, een contract voor drie jaar. De geboren Tilburger, die zijn profloopbaan begon bij Willem II en later onder meer voor AZ, Hamburger SV, Málaga en Feyenoord speelde, was eerder technisch directeur bij Willem II en werkte twee seizoenen bij ADO Den Haag. Hij noemt Fortuna’s visie en het stabiele trainersschap van Danny Buijs als redenen voor zijn enthousiasme en kijkt ernaar uit om, met het oog op wedstrijden in Tilburg, ook weer vaak in zijn geboortestad te zijn.

Als Oranje-coryfee (84 interlands) blikt Mathijsen vooral terug op de WK’s van 2006 en 2010. Zijn Oranje-debuut was een onvergetelijk moment — een invalbeurt in een kwalificatieduel tegen Andorra in het Mini Nou Camp — maar het toernooi van 2010 in Zuid-Afrika blijft het meest bepalend. De verloren finale tegen Spanje is voor hem tegelijk hoogtepunt en dieptepunt: het halen van een WK-finale is een jongensdroom die ongemakkelijk wordt door het moeten voorbijlopen van de trofee na nederlaag. Een moment dat hij en andere generatiegenoten nooit zullen vergeten, zo stelt hij. De beruchte redding van Iker Casillas op een inzet van Arjen Robben illustreert volgens Mathijsen hoe dun de scheidslijn tussen winnen en verliezen op dat niveau kan zijn.

Met het naderende WK laat Mathijsen geen bescheiden doel horen: “Je gaat naar een WK om wereldkampioen te worden.” Hij vindt dat Nederland — gezien de kwaliteit en de internationale ervaring van de spelers — altijd met die ambitie moet afreizen. Het verschil tussen succes en teleurstelling zit, zegt hij, vaak in de vorm van de dag en wat geluk in kleine momenten.

Privé kijkt Mathijsen het toernooi thuis in Tilburg, samen met zijn gezin. Zijn oranje-beleving blijft ingetogen: hij draagt vooral eigen Oranje-shirts binnenshuis en hoopt vooral te kunnen juichen als Oranje ver komt en misschien eindelijk die wereldbeker mee naar Nederland neemt.