Ankie Wolbaol

In dit artikel:

Marie van de Middelhaai runt al zo’n 23 jaar rondleidingen in en om haar bijna onveranderde boerderij uit 1650, gelegen in Vlijmen (gemeente Heusden). Het huis kreeg rond 1750 een stenen voorgevel met schuiframen en werd in 1890 ingericht met een herd (huiskamer), geut (keuken) met pomp en kelder en een plee met poepdoos — elementen die sindsdien grotendeels onaangeroerd zijn gebleven. Marie leeft en woont doelbewust “ouderwets”: ze slaapt in de bedstee, breit sokken en borstrokken, spreekt het Vlijmense dialect, bewaart een kast vol lokale mutsen en eet vergeten groentes uit haar moeshof. De directe omgeving van de boerderij is nog een groen, historisch biotoop dat zij wekelijks vastlegt en beschrijft.

Tot haar grote verbijstering wil de gemeente Heusden twee nieuwbouwwoningen bouwen die vanaf de historische huiskamerramen zichtbaar zullen zijn. Marie vreest dat die nieuwe huizen het 19e‑eeuwse boerenkarakter en de intacte sfeer van haar levende museum voorgoed zullen aantasten. Daarom probeert ze nu met korte filmopnames (groene beelden van binnen en buiten) zoveel mogelijk van het erf vast te leggen zolang het uitzicht nog onaangetast is; die filmpjes publiceert ze onder haar naam op Facebook.

In haar vaste rubriek tekent Marie wekelijks het eenvoudige boerenleven op in vrolijk Vlijmens dialect. In deze aflevering richt ze de aandacht op Ankie Wolbaol, een angorageit die ze kreeg van een kennis (Thea). De tekst vertelt zowel anekdotisch als in dichtvorm hoe Ankie over heggen sprong, bloemen en moestuinplanten opat, kippenvoer stal en door haar brutale en aandoenlijke streken al snel een geliefd dorpsfiguur werd. Kinderen noemden haar “Wolbaol”; Marie beschrijft haar capriolen (o.a. een meterhoge sprong in de kippenren), speelsheid bij de waslijn en tedere momenten zoals samen wandelen aan een touwtje. De aflevering sluit af met een eigen gedicht over Ankie en een kleine verklarende woordenlijst (o.a. buukeheg = beukenheg) voor dialecttermen.

Contactgegevens voor reacties staan onderaan (adres in Vlijmen en website). De reportage combineert levendige persoonlijke observaties, behoudsurgentie rond een historisch erf en een liefdevolle portrettering van het boerderijdierenleven — een oproep om het beeld en de sfeer van het boerenhuis en zijn groene biotoop nu nog vast te leggen voordat nieuwe bouwplannen het uitzicht veranderen.