Bidden naar de bekende weg

In dit artikel:

De natuur heeft zwaar te lijden onder een uitzonderlijk lange en extreme droogte. In bossen, tuinen en straten verkleuren bomen en laten kastanjes en eiken vroegtijdig hun vruchten vallen. Bloemen zijn niet alleen verdord, maar verbrand. Daarmee is zelfs het beruchte droogtejaar 1976 overtroffen. Hoewel regen werd verwacht, roept de situatie de vraag op waarom kerken niet meer gezamenlijk om regen bidden, zoals vroeger wel gebeurde.

Dominee Otto Grevink, verbonden aan Pioniersplek Zin op School in De Langstraat, ziet daarin niet alleen een gebrek aan vertrouwen in gebed. Mensen zijn zich ook bewuster van hun eigen aandeel in klimaatverandering en vragen zich af of ze God om een oplossing kunnen vragen terwijl ze zelf verantwoordelijkheid dragen. Tegelijkertijd voelen individuele inspanningen vaak klein tegenover de omvang van het probleem.

Volgens Grevink hoeft gebed geen verzoek om een wonder of een directe oplossing te zijn. Het kan mensen helpen te erkennen dat ze niet alles beheersen, gezamenlijk stil te staan bij extreem weer en hun blik niet op elkaar, maar op een gedeeld probleem te richten. De klimaatcrisis vraagt volgens hem om onderlinge hulp, het loslaten van eigenbelang en aandacht voor mensen en gebieden die het hardst worden getroffen.