De vier Daltons

In dit artikel:

Jules Faber gebruikt een strip van De Vier Daltons, die hij bij zijn kleinzoon ziet liggen, als kapstok voor twee persoonlijke verhalen over starre regels en mensen die daarop vasthouden. In de strip vormen vier karakters samen één persoon en worden ze telkens gestopt door een ­imaginaire plaaggeest (Lucky Luke) die alleen in hun hoofd bestaat; dat beeld zet Faber in om te laten zien hoe rolpatronen en denkbeelden mensen kunnen belemmeren.

Hij vertelt eerst over zijn oom, die een perceel naast een bos kocht en bij de gemeente informeerde of daar gebouwd kon worden. De ambtenaar toonde een kaart met bomen die niet gekapt mochten worden en somde allerlei beperkingen op; de opeenstapeling van regels maakte de oom zo ontmoedigd dat hij uiteindelijk vroeg of hij er tenminste met de auto overheen mocht rijden. De ambtenaar reageerde verbaasd en wees erop dat het toch zijn eigen grond was. De oom verkocht het stuk weer en verhuisde niet.

Het tweede voorval speelt bij een fastfood-drive-in met het herkenbare gele logo. Faber rijdt, zonder andere auto’s, naar het afhaalloket maar wordt eerst doorverwezen naar een intercom en vervolgens geweigerd: het ontbijt kon niet meer, omdat de lunch net begonnen was. Beide anekdotes illustreren hoe procedures en rigide uitvoerders vaak het gezonde verstand verdringen en klanten of burgers onnodig in de weg zitten.

Faber roept daarmee een kritisch beeld op van bureaucratische en dienstverlenende houdingen: regels zijn er weliswaar met een doel, maar zonder soepelheid en context kunnen ze irritant, onaangepast en contra-productief worden.