Elkaars taal spreken

In dit artikel:

Dominee Otto Grevink (De Langstraat, verbonden aan Pioniersplek Zin op School) gebruikt Pinksteren als kapstok om te waarschuwen tegen uitsluiting door taal en etikettering. Naar aanleiding van een politicus die anderen snel wegzet als “woke” en zich vervolgens gekwetst voelt als hij zelf “racistisch” genoemd wordt, bespreekt Grevink de wederzijdse hypocrisie: mensen sluiten anderen uit door hen met een etiket te bestempelen en denken daardoor zichzelf ook te beschermen.

Hij verbindt die observatie met het Pinksterverhaal: toen de leerlingen van Jezus werden aangestoken om het goede nieuws in ieders eigen taal te verkondigen, ontstond begrip. Die oude traditie leert volgens hem ook dat kwaadspreken ernstige schade doet — rabbijnen noemen roddel bijna de grootste zonde — omdat je jezelf en je omgeving daarmee “besmet”. In bijbelse teksten werd die besmetting beeldend gekoppeld aan melaatsheid; de precieze aard is een mysterie, maar het beeld werkt: woorden kunnen relaties en gemeenschapsgevoel aantasten.

Grevinks oproep is praktisch en ethisch: verlaag jezelf niet tot het afbreken van anderen, vermijd uitsluitende termen, en kies ervoor het goede van mensen en idealen te benadrukken. Speel op de bal, niet op de man; leer elkaars taal spreken; zoek naar wat verbindt. Zijn slotboodschap is persoonlijk en hoopvol: er zit een vurige liefde in mensen die elkaar kan opwarmen in plaats van verbranden. Met die intentie wenst hij een zalig Pinksteren en nodigt hij lezers uit te reageren.