Erna uit Doeveren blijft altijd optimistisch

In dit artikel:

Erna (1973) woont inmiddels zes jaar met haar partner Peter in Doeveren. Ze groeide op in Aalst, in een financieel krap gezin met een afwezige vader. Haar jeugd op een camping aan de Afgedamde Maas werd getekend door confrontaties en geweld. Ook op de LTS in Wijk en Aalburg, waar zij een van de weinige meisjes tussen honderden jongens was, leerde ze voor zichzelf opkomen.

Na haar opleiding werkte Erna tien jaar in de metaal. Ze kreeg de leiding over een nieuwe houtafdeling, maar moest door acute astma van beroep veranderen. Een omscholing tot secretaresse bleek geen succes. Na het overlijden van haar moeder, een scheiding en een burn-out werkte ze onder meer aan een lopende band. Uiteindelijk kwam ze in de logistiek terecht, waar ze doorgroeide tot magazijnchef met leidinggevende verantwoordelijkheden.

Na elf jaar in Den Bosch verhuisden Erna en Peter naar Doeveren. Ze verlangde naar rust, groen en het gemoedelijke contact van een dorp. Door direct bij buurtbewoners aan te bellen en hen uit te nodigen voor koffie, bouwde ze snel een sociaal netwerk op. Inmiddels is ze actief in het buurtbestuur, dat activiteiten organiseert zoals een playbackshow, creatieve bijeenkomsten en gezamenlijke klussen. Daarnaast doet ze aan linedance, maakt ze keramiek met haar buurvrouw en zorgt ze regelmatig voor honden.

Erna kijkt positief naar de toekomst en ziet elke dag als een geschenk. Ze koestert de onderlinge hulp in Doeveren en wil samen met dorpsgenoten een goed voorbeeld voor jongeren zijn. Wel maakt ze zich zorgen over de oprukkende industrie rond Waalwijk en mogelijke megawindmolens. Toch blijft ze optimistisch: volgens haar zit geluk vooral in kleine gebaren, zoals een bezoek aan een zieke of hulp aan een buur.