Johan Paulides uit Doeveren is optimistisch over de toekomst

In dit artikel:

Johan Paulides (1976) uit Doeveren vertelt open over zijn leven: geworteld in een plaatselijk gezin met vijf kinderen, hoogopgeleid en maatschappelijk betrokken, maar ook getekend door persoonlijk verlies. Geboren vlakbij zijn huidige woning aan de Valkenvoortweg, groeide hij op met een moeder die lesgaf en een vader die het familiebedrijf Paulides BV in elektrotechniek runde. Na havo in Waalwijk volgde hij de HTS in Den Bosch en vervolgens een lange studie in Sheffield, waardoor hij zichzelf later Doctor in de Elektrotechniek mocht noemen.

Persoonlijk leed is een centraal onderwerp. Zijn vrouw stierf in 2024 aan de ziekte van Huntington, een erfelijke aandoening waarbij zenuwcellen langzaam afsterven en die kenmerken van ALS, Parkinson en Alzheimer kan vertonen. In overleg met de huisarts regisseerde zij haar afscheid; het hele dorp, familie en vrienden konden op tijd afscheid nemen. Het verlies raakte vooral het gezin met hun tweeling; Johan haalt steun uit de lokale gemeenschap en zijn geloof. Hij is voorzitter van de kerkenraad van Doeveren en speelt met plezier orgel tijdens diensten.

Op dorpsniveau ademt Doeveren geschiedenis en saamhorigheid. De kerk, die zich in 1834 van de Hervormde Kerk afscheidde, is nog steeds het sociale hart van dit kleine dorp van zo’n honderd inwoners en circa 22 woningen. Activiteiten zoals de jaarlijkse barbecue, keramiekdagen, Koningsdag en een dorps sjoeltoernooi dragen bij aan het gevoel van verbondenheid. Praktische voorbeelden van die saamhorigheid zijn het luiden van de oude klok bij een overlijden (waar een vijfjarig nichtje graag bij wil helpen) en het herbestemmen van de vroegere jongerencentrumruimte: waar ooit jongeren samenkwamen, worden nu mensen uit Oekraïne opgevangen.

Zakelijk leidt Johan het familiebedrijf dat inmiddels zeven vestigingen in Nederland heeft, één locatie in India en samenwerkingen in de Verenigde Staten en Tsjechië. Het bedrijf telt ongeveer 350 medewerkers en profileren zich nadrukkelijk als sociale werkgever. Duurzaamheid heeft voor Johan een morele lading: hij streeft naar een wereld waarin 100% circulair leven mogelijk is, met goed rentmeesterschap als leidraad.

Een knelpunt is de woningmarkt in Doeveren: jongeren vinden hier moeilijk passende betaalbare huizen. De kerk bezit grond die geschikt zou zijn voor huur- en koopwoningen, maar de provincie weigert bouwplannen om het open karakter van het dorp te beschermen. Johan betreurt dat omdat het behoud van verschillende generaties essentieel is voor de dorpsgemeenschap.

Vooruitkijkend is Johan ondanks verdriet optimistisch. In november verwacht het huishouden Paulides een extra kindje; zakelijk ziet hij kansen in automatisering en AI. Klimaatverandering is zichtbaar — nabij het dorp wordt aan dijkverhoging gewerkt — maar zijn vertrouwen in de veerkracht van mensen, zijn geloof en naastenliefde houden hem op de been en bepalen zijn toekomstvisie.