Langstraotse Praot - Aauw meense

In dit artikel:

In deze Kaatsheuvelse column schetst Frans Oosterwaal op humoristische en scherpe toon hoe het leven op leeftijd steeds meer ongemakken met zich meebrengt. De ik-figuur ziet om zich heen hoe mensen ouder worden, kwalen krijgen en afhaken, alsof ze “appeltjes van de boom” zijn die vroeg of laat vallen. Dat beeld wordt versterkt door gesprekken met leeftijdsgenoten en een dokter die duidelijk maakt dat repareren op hoge leeftijd steeds minder helpt en vooral lapmiddelen overblijven.

Oosterwaal gebruikt sterke satire om de wereld van seniorenbeurzen, medische check-ups en hulpmiddelen te bespotten. Hij beschrijft hoe ouderen op zo’n beurs worden behandeld als consumenten van luiers, trapliften en andere hulpmiddelen, terwijl ze daar zelf weinig zin in hebben. Ook thuis stapelen de ongemakken zich op: meubels moeten worden aangepast aan nieuwe kwaaltjes, en sociale uitjes veranderen van zorgeloos vertrekken naar moeizaam wegsluipen.

Daarmee bekritiseert de column niet alleen ouderdom en lichamelijke achteruitgang, maar ook een samenleving die ouderen vooral ziet als gebruikers van zorg en consumptie, terwijl hun koopkracht, energie en maatschappelijke positie afnemen.