Langstraotse Praot

In dit artikel:

Ferdi Labordus uit Baardwijks vertelt met gevoel voor humor hoe ouder worden en geheugenverlies zijn dagelijks leven beïnvloeden. Waar vroeger bij familiebezoek vooral over pillen en ziekenhuizen werd gepraat, merkt hij nu zelf dat geheugenproblemen steeds nadrukkelijker terugkomen: hij vergeet namen, gezichten, straten en zelfs wat hij de dag ervoor gegeten heeft. Kleine gênante voorvallen stapelen zich op — van het niet onthouden waar hij de hond tegenkwam tot het uren zoeken naar zijn auto en sleutels.

Om zekerheid te krijgen ging hij terug naar de neuroloog in het Elisabethziekenhuis, waar hij opnieuw allerlei tests moest doen. Naast onconventionele tekenschema’s (absurde plaatjes zoals een olifant op een bakfiets) behoorde ook de klassieke kloktekening tot het onderzoek. De kloktest bleef hem bij: hij tekende eerst de 12 op een vreemde plek en besefte achteraf dat hij de uren verkeerd had geplaatst — die fout brandde in zijn geheugen. Uiteindelijk kreeg hij van de neuroloog de geruststelling: “Het is geen Alzheimer, hoor.” De arts vond zijn score beter dan twee jaar eerder, wat hem zichtbaar opluchtte, hoewel de vergeetachtigheid niet verdwenen is.

Labordus beschrijft de situatie luchtig: buurtbewoners en zijn vrouw reageren verschillend (buurman adviseert om er maar blij mee te zijn), en hij probeert het met zelfspot te verwerken. Als extra context: de kloktekening is een veelgebruikte, eenvoudige screening voor cognitieve achteruitgang; een betere testuitslag betekent niet altijd dat alle vergeetachtigheid weg is, maar het sluit progressieve ziekten als Alzheimer deels uit. Labordus blijft met gemengde gevoelens achter: opgelucht, maar ook geconfronteerd met de dagelijkse gevolgen van ouder worden.