Monumenten en Heusdens Erfgoed - 291 Grotestraat 39, Heesbeen

In dit artikel:

Het Oude Maasje is eeuwenlang een klein rivierlint geweest tussen de inundatiesluis in de Hoge Maasdijk bij Hedikhuizen en de schotbalkensluis in de Elshoutse Zeedijk bij Doeveren. Het riviertje diende aanvankelijk voor de afvoer van kwel- en regenwater en voor landbouwbewatering, en kreeg vanaf de vroege 18e eeuw ook een militaire rol binnen Menno van Coehoorns Zuiderwaterlinie: het omliggende land kon bij oorlogsdreiging worden geïnundeerd.

Een groot deel van de Heerlijkheid Heesbeen viel in de 19e eeuw via erfenissen in handen van de Duitse graaf Gisbert von Romberg en kwam in 1867 bij zijn kleindochter, gravin Mathilde Wolff‑Metternich. Op 8 juli 1880 verkocht zij per openbare inschrijving een perceel tussen het Oude Maasje en De West Akkers, bekend als Het Dooiblok. Koopman Jules Plissart uit Antwerpen verwierf het terrein; in 1889 werd er een boerderij gebouwd voor verpachting. Na een vermoedelijke brand werd die boerderij in 1928 kadastraal als ‘gesloopt en gesticht’ geregistreerd. Diverse gezinnen waren eigenaar of pachter, waaronder leden van de families Colijn en Verhoeven‑Malingré. In 1969 kochten Cees en Zus van Loon–Van der Staak het erf: zij rooiden honderden fruitbomen en ontwikkelden het tot een grootschalig melkveebedrijf dat in 1990 door zoon Theo werd overgenomen.

Het pand is aangemerkt als gemeentelijk monument. Het ligt enkele honderden meters van de weg Heesbeen–Doeveren, bereikbaar via een brug over het Oude Maasje. Het betreft een kortgevelboerderij met het woongedeelte aan de straatzijde, gevolgd door de deel en de stal. Markante bouwkenmerken zijn het mansardedak met wolfseind en zinken mastgoot, blauwe dubbele muldenpannen, kruisverband met knipvoeg in de gevels, symmetrische raampartij met drieruits bovenlichten, een inliggende voordeur en een gepleisterde plint van circa 40 cm. Deze kenmerken onderstrepen zowel de landelijke herkomst als de architectonische zorg van het laat‑19e‑eeuwse boerenhuis.