René en Willy van de Kerkhof over WK 2026: tijd voor Oranjegoud

In dit artikel:

Willy en René van de Kerkhof — de enige tweeling die samen twee WK-finales speelde — blikken terug op hun jaren als Oranje-internationals en kijken vooruit naar het komende WK. In hun vertrouwde PSV-skybox, waar foto’s uit het verleden hangen, vertellen ze hoe klein de marge is tussen glorie en verlies: twee finales bereikt, allebei nét niet gewonnen. Die ervaringen hebben hen geleerd dat één moment alles kan beslissen.

Ze halen vooral de finale van 1978 aan: chaotische aanloop, late aftrap, een stadion vol witte snippers en een ruige Argentijnse sfeer onder de junta. Het bijna-doelpunt van Robbie Rensenbrink wordt genoemd als het moment dat alles had kunnen veranderen, maar de broers zijn sceptisch dat een andere uitslag écht mogelijk was gegeven de omstandigheden in Buenos Aires. Politieke discussie rond dat toernooi — of Nederland had moeten boycotten — komt ook ter sprake; zij geven aan destijds te hebben gekozen om te spelen en vinden nu nog dat sporters primair hun vak moeten doen, niet de politiek.

Over het huidige Oranje zijn ze genuanceerd positief: er zitten uitstekende spelers in, met leiders als Virgil en Frenkie, maar geen individuele figuur van het statuur van een Cruijff of Van Hanegem die een hele wedstrijd alleen kan beslissen. Tactische lijnen uit hun tijd — opbouwen van achteruit, de inzet van een hoge keeper — zien ze nog terug in het moderne spel, maar buiten het spel is veel veranderd en daar moeten teams zich aan aanpassen. Ze wijzen erop dat het onvermijdelijk is om met de tijd mee te gaan, ook al koesteren ze hun herinneringen.

Praktische selectie-commentaren: Koemans keuze om Danjuma/Til mee te nemen vinden ze logisch omdat spelers in vorm beloond moeten worden; Veerman zou volgens hen eerder voor een andere bondscoach in aanmerking kunnen komen; Memphis Depay is volgens hen niet meer dezelfde speler van weleer. Belangrijker dan individuele meningen is volgens hen de teamchemie: een WK is acht weken samen zijn, afgezonderd, en zonder “rotte appels” binnen de selectie lukt het beter.

Persoonlijke anekdotes kleuren het gesprek — van moederlijke bemoeienis bij hun transfers naar Rijvers tot hun wekelijkse podcast en publieke status — en benadrukken dat ze altijd samen optrokken, zowel in carrière als in herinnering. Ondanks het missen van wereldtitel overheerst trots: ze noemen hun prestaties onveranderd waardevol. Met een blik op de toekomst hopen ze dat deze generatie Oranje eindelijk wél die titel pakt. Hun korte advies aan Koeman en zijn team is helder: zorg dat je de finale wint.