Stap verhalen

In dit artikel:

Toen hij nog op de middelbare school zat, probeerde de verteller zijn vriendin Linda — toen leerling-verpleegster — te verrassen tijdens haar avonddienst. Bij binnenkomst op de afdeling liep hij meteen tegen het strenge afdelingshoofd aan; om een bezoekje te verantwoorden zei hij dat hij haar broer was. Tot zijn verbazing bleek het afdelingshoofd daarop te zeggen dat zij Linda’s moeder was, wat de verrassing abrupt beëindigde. De relatie hield uiteindelijk niet lang stand, deels door Linda’s onregelmatige diensten en doordat de verteller en zijn vrienden vaak tot diep in de nacht uitgingen.

Thuis sloop het groepje op blote voeten de trap op om niemand wakker te maken, maar zijn vader ontdekte toch dat hij laat terug was gekomen toen hij schoenen bovenop de dagkrant vond — een aanwijzing die tot een streng ondervraging leidde. Een andere anekdote beschrijft hoe een vriend na een stapavond ontdekte dat zijn fiets gestolen was. Ze deden aangifte op het dagopen politiebureau en hoopten op terugkeer. Een week later zag diezelfde vriend zijn fiets staan bij een flat, tilde hem op en nam hem mee. Na melding bij de politie werd hem uitgelegd dat zelf iets meenemen volgens de wet ook diefstal is; hij zette de fiets terug en kon hem de volgende dag op het bureau ophalen.

De verhalen van Jules Faber combineren gênante en komische jeugdherinneringen: liefdesperikelen door dienstroosters, vaders die ongemakkelijk gedrag ontmaskeren en de simpele regels rond gevonden en gestolen goederen.