Tennisballe

In dit artikel:

In deze column reageert Jan Sprangers op de recente hitte en de discussie over klimaatverandering. Hij erkent dat de aarde opwarmt en dat wetenschappers dat al jaren meten via satellieten, waarbij vooral broeikasgassen, ontbossing, industrie en veeteelt als oorzaken worden genoemd. Toch plaatst hij daar zijn eigen, nuchtere kijk tegenover: volgens hem is warm weer niet nieuw en kende hij vroeger al zware omstandigheden in de kas, waar hij als jonge tuinder werkte in de tomatenteelt.

Sprangers schetst hoe fysiek zwaar dat werk was, vooral midden in de zomer, met lange dagen tussen de planten, voortdurende zorg voor genoeg drinken en werken onder hoge temperaturen. Dat maakt dat hij niet meteen onder de indruk is van waarschuwingen om bij hitte binnen te blijven. Liever gaat hij eropuit, fietst hij door de omgeving en geniet hij van buiten zijn, al geeft hij toe dat hij wel oppast bij onweer.

Die voorzichtigheid komt voort uit jeugdherinneringen aan een storm met hagel zo groot als tennisballen, waarbij hij ooit met jonge aardbeienplanten in een sloot moest schuilen. Ook herinnert hij zich hoe zijn vader bij dreigend noodweer direct naar huis fietste. Met die anekdotes wil hij duidelijk maken dat extreem weer volgens hem vroeger ook al voorkwam, en dat de huidige hittebeleving niet per se betekent dat alles totaal anders is geworden.