Uit kleje

In dit artikel:

De auteur vertelt in sappig Brabants over zijn langdurige liefde voor fietsen: van maart tot en met oktober rijdt hij op de racefiets, in de winter stapt hij over op de mountainbike. Hardlopen deed hij vroeger ook, maar dat heeft hij vervangen, omdat wisselen van fiets volgens hem minder blessures oplevert — al blijft vallen natuurlijk altijd mogelijk. Hij schetst meerdere ongelukken die hijzelf en ploeggenoten meemaakten, zoals over paaltjes vliegen, in een gat in het asfalt belanden, over de kop slaan op een smaller fietspad en met volle vaart tegen een boom terechtkomen. Zelf liep hij daarbij onder meer breuken aan sleutelbeen en schouderblad op en een zwaar toegetakelde neus.

Tegelijk zet hij zijn fietsclub in het zonnetje, met speciale aandacht voor een vaste clubvrouw die al jarenlang voor iedereen klaarstaat. Anekdotisch sluit hij af met een verhaal over een kennis die na een val per ambulance naar het ziekenhuis moest, waar de arts de hulp eerst op de begeleidster richtte. De kern van het stuk is luchtig maar duidelijk: wielrennen brengt plezier, kameraadschap en avontuur, maar ook flink wat risico’s en blessures.