Vrúger ware voetballers ijzervreters, tegesworrig eten ze een zacht gekookt aaike

In dit artikel:

De WK-start voor Nederland roept bij de auteur vooral frustratie én nostalgie op. Hij kijkt met weinig enthousiasme terug op de eerste wedstrijd van Oranje en vindt dat bondscoach Ronald Koeman te behoudend heeft gespeeld: eerst te voorzichtig, daarna na de voorsprong te defensief. Volgens hem was dat de kern van het probleem, omdat de ploeg daardoor de controle verloor en een gelijkmaker al snel in de lucht hing.

Daarna verschuift de tekst naar herinneringen aan vroegere voetbalzomers, vooral de WK’s van 1974 en 1978. De auteur beschrijft hoe hij die toernooien destijds vaak via de radio volgde, terwijl hij thuis en op de kwekerij aan het werk was. Hij noemt iconen als Johan Cruijff, Johan Neeskens, Willem van Hanegem, Piet Keizer, Jan Jongbloed en Ruud Krol, en herinnert zich vooral de spanning van de route naar de finales in West-Duitsland en Argentinië.

Ook haalt hij latere spelers aan die volgens hem passen bij zijn idee van strijd en karakter, zoals Berry van Aerle en Jan Wouters. Zij staan voor hard werken, agressie en geen angst tonen, eigenschappen die hij mist in het huidige voetbal. De tekst is daarmee minder een wedstrijdanalyse dan een persoonlijke bespiegeling over hoe het Nederlandse voetbal veranderd is: van pure vechtlust en collectieve trots naar een spel dat hij nu te voorzichtig en te lief vindt.